Anneler günü için ;
Eda Emine Çakır’ın sosyal medya paylaşımı etiketiyle , çocukluk arkadaşımın hastanede tedavi gördüğünü öğrendim.
Hayat şartları insanları kendi dertlerine düşürünce ,arkadaşlık ,dostluk mesafe aldı aramızda. .
Olmaması gerekiyor ama bizlere ne olduysa eski dostlukları toplum olarak yansıtamıyoruz,benimseyemiyoruz artık. Aslında bizler şimdiki nesile göre şanslı nesiliz.Eskide de kalsa o samimi arkadaşlığı ,dostluğu yaşadık.
Arkadaşımı görünce hemen dönüş yaptım. Biraz da olsun mahcubiyet duygusuyla …
Çünkü günlerdir hastanede tedavi görüyormuş ,zor ameliyatlar geçirmiş ve ben başka bir arkadaşın sayesinde öğrenme fırsatı buldum.
Çocukluğum filim şeriti gibi gözümün önünden geçti. Ne güzel günler yaşamışız …Acısıyla, tatlısıyla ..
Ama birbirimize sevgiyle bağlıydık. Birimizin canı sıkılsa ,hepimiz üzülürdük.
Kimse kimsenin kuyusunu kazmaya çalışmazdı. Kötü yokmuydu tabiki vardı.
Ama biz o kötüler arasından sıyrılıp dostluğun en güzel duygusunu yaşadık.
Sonra ne mi oldu. ..
Ah yıllar bizden neler almışsın , ömrümüzden neler çalmışsın. .
Evlendik ..Anne olduk…Çocuk yetiştirmenin derdine düştük.
Daha kendimizi yetiştiremeden hayata çocuk hazırlama derdine düşmüşüz.
Kopmuşuz birbirimizden …
Oysa ki insan Çocukluğuyla büyümeliydi.
Çocuksu hayalleri arkasında bırakmamalıydı. Şimdi ne mi olduk ? Gencecik kocaman insanlar olmuşuz .
Hayata tutunayım derken , zamanı sadece ömürü tüketmekte harcamışız.
Yıllar içinde ara ara görüşebilsek de o bağı sağlam tutamamışız.
Telefonla görüştüğüm de , hastane de yalnız kalacağını söylediğin de ..
Ben onu yalnız bırakabilirmiydim. İş çıkışı hemen yanına koştum. O hasta haliyle benim gelmemi camdan bakarak bekliyormuş. Ah be arkadaşım yıllar bizi ayırsa da içimizden hiçbir şey almamış.
Ben sana değil çocukluğuma sarıldım.

7 m hastanesine ilk defa gitmiş oldum.
Ve geceyi refakatçi olarak geçirecektim.
Açıkçası hastane hakkında hiçbir bilgim yoktu. Sadece Eda Emine Çakır arkadaşımın paylaşımlarını etiket yaptığında arada göz ucuyla bakardım.

Hastanenin kapısından içeri girdiğim de beni hoş geldiniz diyen bayan personel karşıladı .Adımı söyleyince şaşırdım .Sosyal medyadan takipçim olduğunu, çok takdir ettiğini belirtti.
Şu mutevazilige bakarmısınız. İnsanı değerli hissettirmek ne güzel bir duygu.
Medyayı değerli kullanmakta ayrı bir meziyet.
Hastaneyi bilmediğim için beni yönlendirdi, asansöre bindirdi eliyle uğurladı.
Arkadaşımın odasını sormak için yönlendiğim sorumlu hemşire ,yüzünde ki tebessümle o kadar tatlı ve içtendi ki, hastanede olduguma tereddüt ettim bi an.
Oysa ki hastanelerde asık suratlı , egolu ,aman bana birşey sorma git kafamdan der gibi tavırlarıyla karşılaştığımız görevliler ,yetkililer daha neler vs…
Bir işi yapmadan önce bence insanlar motivasyon egitimi almalı. Yoksa sadece maaş karşılığı işinizi yaparsınız ,insanları memnun etmezsiniz. .
Gece boyunca, arkadaşımın ağrısı olduğu için nöbetçi hemşireyi kaç kere çağırdığımı hatırlamıyorum bile…Ama her defasında o gülen yüzü hiç solmadı.
Büyük bir özveri ile geldi ilgilendi.Böyle çalışanlar insanın hastalığına derman olur.Hasta için en etkili ilaç moral ve güler yüzdür bence.
Sabah olunca güzel bir kahvaltıdan sonra,
Doktorun hasta ziyaretleri başladı.
Bizim odaya gelince ..
Sıradan bir muayene tarzı bakıp geçilecek gibi durum söz konusu olacağını bekliyordum.
Ama yine beklentim çıkmadı. .
Bir doktor hatasıyla bu kadar mı güzel ilgilenir ,hal hatır sorar ,moral verir, yüzünü güldürür ,teselli verir. İşte dedim ilaç bu.Yoksa istediğin kadar teknolji çağında ilaç kullan ne kadar faydası olur ki…Olmadığına da şahitiz zaten.Çünkü hastanın derdini dinlemeye bile tenezzül etmeyip ,anlaştığı ilaç sektörünün ilaçlarını dayatma yapan doktorların eline kaldık. Böyle bir sektörün için de kaç insan sağlığına kavuşabilir ki…
Ne demişti Lokman Hekim ;
“Hastalarınıza acı söz yedirmeyin de , ne yedirirseniz yedirin.”
Ayhan Çağılcı doktorumuza bu hassasiyeti için çok teşekkür ederiz.

Hastanenin kantinine çay içmek için indigimizde, hastanede çalışan hemşire ,personel, görevli herkesin ilgisi, hal hatır sorması ,güler yüzü inanın anlatılmaz yaşanır diyorum.
Sanki bütün ekip özel ve itinayla seçilmiş bir hastane platformu adı altında aslında gerçek bir huzur evi oluşturulmuş gibi dizayn edilmiş.

Artık öyle bir sağlık sektörü oluşmuş ki ,paranla bile rezil oluyorsun hizmet alamıyorsun.

Ama ben 7 m hastanesinde önceliğin insana değer verdiğini gördüm. Yoksa zira o ilgiyi ,sevgiyi ,hoşgörüyü hiçbir ücretle satın alamazsınız .

7 m hastanesinin bütün ekibine teşekkür ederim.
Böyle bir hastanede tedavi olan arkadaşımın yanına gidip sizleri tanıma fırsatım olduğu için çok memnun oldum.
Zaman herşeyi değiştirse de siz sakın değişmeyin 7 m hastanesinin güzel ekibi.
Sizlere toplum olarak çok ihtiyacımız var.